Όταν η ζωή είναι στα κόκκινα και εσύ περιμένεις το πράσινο.

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που δεν βρισκόμαστε ούτε εκεί που ήμασταν ούτε εκεί που θέλουμε να φτάσουμε.

Δεν είναι πια το παλιό.
Δεν έχει έρθει ακόμη το νέο.

Είναι εκείνη η γκρι ζώνη.

Η περίοδος που όλα μοιάζουν να έχουν πατήσει παύση. Οι αποφάσεις αργούν, οι απαντήσεις δεν έρχονται και η αβεβαιότητα γίνεται ο πιο συχνός μας συνοδοιπόρος.

Κάποτε πίστευα πως οι γκρι περίοδοι ήταν χαμένος χρόνος. Ότι η ζωή συμβαίνει μόνο όταν όλα προχωρούν, όταν τα φανάρια γίνονται πράσινα και μπορούμε ξανά να κινηθούμε.

Σήμερα πιστεύω το αντίθετο.

Οι γκρι ζώνες είναι οι χώροι όπου αλλάζουμε.

Είναι τα πρωινά που πίνουμε τον καφέ μας λίγο πιο αργά.
Οι βόλτες με τα παιδιά χωρίς πρόγραμμα.
Οι στιγμές που καθόμαστε σιωπηλοί και ακούμε τι πραγματικά μας φοβίζει.
Οι μέρες που δεν παράγουμε, αλλά απλώς υπάρχουμε.

Μέσα σε αυτές τις περιόδους ανακαλύπτουμε ότι η ζωή δεν βρίσκεται μόνο στους προορισμούς.

Βρίσκεται:

στο χέρι ενός παιδιού που κρατάμε,
σε ένα οικογενειακό τραπέζι,
σε μια βαθιά ανάσα,
σε μια μικρή ελπίδα ότι κάτι νέο έρχεται.

Τα κόκκινα φανάρια δεν είναι πάντα τιμωρία.

Μερικές φορές είναι μια πρόσκληση να σταματήσουμε, να κοιτάξουμε γύρω μας και να αναρωτηθούμε:

Ποιoς θέλω να είμαι όταν τελικά ανάψει το πράσινο;

Μέχρι τότε, ίσως δεν χρειάζεται να βιαστούμε.

Ίσως αρκεί να μείνουμε παρόντες.

Μέσα στο γκρι.

Κρατώντας μέσα μας το πράσινο που έρχεται.

— ANO.SE.